Songs als het bijzonder soulvolle, mede door het orgel van Charlie Rowan gedragen “Freezing Car”, het met Anna Coogan gebrachte titelnummer en de fantastische opener “Clinch River Blues” zullen er wellicht zelfs voor gaan zorgen, dat we deze plaat straks in aanmerking zullen laten komen voor ons eindejaarslijstje.

AJ Roach groeide op in Virginia en dat is nog steeds te horen. Er zit een behoorlijke portie Appalachia met bijbehorende bijbelse beeldspraak in zijn muziek. De knisperfrisse folkrock (laten we het zo maar even noemen) kent echter meer kanten. Zo worden de fantastische melodieën hier en daar opgesmukt met koperblazers (Revelation), een orgel (b.v. Devil May Dance), strijkers (b.v. Sears & Roebuck Suit). De 10 zelfgepende liedjes kenmerken zich bovendien door inventieve teksten waarbij niet voor de makkelijkste weg wordt gekozen. Meest opvallend is echter die stem van Roach: licht nasaal maar toch krachtig. Hij bezingt daarmee de dag des oordeels, de liefde, zelfmoord, leeghoofdige modepoppen. Kortom, het leven. En dat laat me na beluistering achter als een blij mens.

Unnerving reflections of life's twists and vices confirm the emergence a major new talent

Het is de tweede cd van deze uit Virginia afkomstige singer-songwriter, die opgroeide met de mountainmuziek uit de Appalachen. Die invloed is beslist hoorbaar, zowel muzikaal (folk) als tekstueel (bijbelse boodschappen naast drama) met Roach´ huilerige stem die zorgt voor de overtuigende aandikking. De titeltrack doet anders vermoeden, evenals de dominantie van snareninstrumenten als de mandoline en fiddles, maar blijven steken in het verleden is deze songsmid niet. Zo wordt Devil May Dance opgetuigd met een heerlijk bevrijd klinkend orgel (dat als reprise aan het eind nogmaals opduikt), zoemt het orgel ook op Freezing Car en ontluiken regelmatig strijkers, zowel folky als klassiek van karakter. Die extraatjes - het fluiten als instrument op Sears & Roebuck Suit stemt vrolijk - zorgen voor liedjes met meer melodieën, vaak stralend van toon.

Wat maakt deze man zo uitzonderlijk, waardoor hij zich kwalitatief onderscheid van de gemiddelde singer-songwriter. Denk een aantal facetten. Ten eerste heeft de man de gave om een compositie terug te brengen tot een natuurlijke eenvoud, en krijgt de uitvoerig daarna een (op het eerste oog lijkende) losse benadering. ’s Mans schitterende zangstem wordt dan vervolgens weggezet tegen deze zeer basale en intieme klanken. Ik heb een hoog verwachtingsgehalte van deze man, en ik spreek de hoop uit dat hij nog veel schoons weet te creëren. Ook al kan dit album zich meten met “Dogwood Winter” – wat ik ook ervoer als een formidabel album – ik voel van binnenuit dat A.J. Roach tot (nog) beter in staat is.

The sound on these two [songs from 'Revelation'] blur the line between indie folk and traditional folk. In fact "Devil May Dance" wouldn't have been out of place on the Donnie Darko soundtrack somewhere next to Gary Jules' take on Mad Mad World.

Als een hedendaagse Dylan of John Prine combineert hij moeiteloos stokoude country, blues, folk en bluegrass uit de Appalachen tot een fascinerend geheel. Ook de veelal apocalyptische songteksten blijven eveneens een volle speellengte boeien. De ruwe en tegelijkertijd authentieke aanpak van A.J. Roach werkt ook hier wonderwel, waarbij nog maar eens bewezen is dat sommige genres nog steeds probleemloos opnieuw uitgevonden kunnen worden. Belangrijk is nog wel dat A.J. Roach op Revelation laat horen dat hij een eigengereide singer-songwriter is die zich nergens iets van aantrekt en uiteindelijk toch ook gewoon mooie liedjes maakt.

He’s a fine singer and hugely accomplished musician whose well-crafted, thought-provoking songs are a pleasing sour mash of country, folk, bluegrass.

A stunning singer/songwriter album, easily one of the best of the year - superb songs presented with real conviction. Highly recommended

"The most impressive thing with this collection of songs is the immense care taken over the writing; he uses pretty strict rhyming schemes with his lyrics but the rhymes never seem to obstruct the flow of his story, but rather give it a rhythm that he emphasises with his singing.
The words play tag with each other, too; a word will be re-used in a new context in successive phrases so that the listener's brain has got the rhythm of the rhyme as well as the rhythm of the repeated word to engage with. Clever, well-worked stuff that rewards close attention and many hearings."